Reklama
A A A

Tłuczeń ceglany

Tłuczeń ceglany uzyskuje się przez ręczne lub mechaniczne rozdrobnienie gruzu ceglanego. Przy produkcji tłucznia z cegły rozbiórkowej, przeznaczo­nego do wykonania betonów, należy uprzednio kawałki tej cegły oczyścić z zaprawy, odrzucając materiał zmurszały lub zagrzybiony. W zależności °d marki betonu, do którego stosuje się tłuczeń, rozróżnia się trzy marki ucznia ceglanego: 70, 90 i 110. Ciężar objętościowy wynosi 900-M2CO kG/m.Stropy Wiadomości ogólne. Płaskie przekrycie oddzielające po­szczególne kondygnacje budynku nazywa się stropem. Każdy strop składa się z części nośnej, np. belek stalowych, drewnianych lub żelbetowych, oraz części wypełniającej prze­strzeń między belkami. Zasadniczo wszystkie stropy powinny być ogniotrwałe. W budownictwie indywidualnym dopuszcza się jednak stosowanie stropów drewnianych, z tym że nie wolno wy­konywać ich nad piwnicami i pomieszczeniami, w których może panować wilgoć (łazienki, ustępy). Strop należy wykonywać ściśle według obliczeń i rysunków za­wartych w projekcie. Wszelkie zmiany, zwłaszcza jeśli wprowa­dzone są przez osoby niekompetentne, mogą spowodować niebez­pieczeństwo. Trzeba pamiętać, że nośność stropu gwałtownie ma­leje w miarę zwiększania jego rozpiętości. Dobry strop — to strop lekki, ekonomiczny, łatwy i szybki w montażu. Do tej kategorii stropów należą stropy wykonane z gotowych belek żelbetowych. Ich zaletą jest także to, że wyko­nywać je można bez użycia deskowania. Belki żelbetowe opiera się końcami o ściany konstrukcyjne a przestrzeń między nimi wypełnia się płytami, pustakami lub innymi elementami stropowymi. Oparcie belek żelbetowych na murze nie może wynosić mniej niż 10 -r 12 cm. Jeżeli mur jest kruchy i mało wytrzymały (np. z masy wapienno-piaskowej, z żui-lobetonu, pustaków i in.), to pod każdą belkę należy podłożyć podkładkę stalową lub betonową, w celu rozłożenia nacisku na większą powierzchnię. Przy stropach prefabrykowanych konieczne jest usztywnienie końców belek. Najskuteczniej można to uczynić przez wykonanie wieńca żelbetowego biegnącego na poziomie stropu wokół wszy­stkich ścian konstrukcyjnych. Trzeba zwrócić również uwagę, aby spody wszystkich belek tworzyły jedną płaszczyznę. W budownictwie indywidualnym najczęściej spotykamy się z kilkoma typami stropów, które tu zostaną pokrótce omówione. Strop T-27. Konstrukcję nośną tego stropu stanowią prefa­brykowane belki żelbetowe w kształcie odwróconej litery T. Bel­ki rozstawia się w odległości 60, 90 lub 120 cm, a między nimi układa się płyty żelbetowe dostosowane do tych odległości. Wy­pełnienie między belkami można wykonać również z innych ma­teriałów, np. przesklepić płytą Kleina, pustakami gipsowymi itp. Zaletą tego stropu jest łatwość i szybkość montażu, wadą nato­miast dość duża wysokość i mała sztywność. Strop DZ-3. Strop ten składa się z podobnych belek żelbe­towych oraz wypełnienia w postaci pustaków stropowych. Po uło­żeniu pustaków między belkami żelbetowymi, całość zalewa się betonem uzupełniającym. Strop ten posiada wiele zalet technicznych, do których należy lekkość, łatwość montażu, lepsze powiązanie z warstwą betonu wyrównawczego (nadbetonem) wykonanym na mokro oraz mała wysokość stropu. Do wad należy zaliczyć znaczną ilość robót wy­konywanych na mokro oraz łatwość uszkodzenia belek w czasie transportu. Strop Kleina. Strop ten dawniej był niemal powszechnie stosowany, obecnie wychodzi z użycia ze względu na duże zuży­cie stali. Strop ten składa się ze stalowych belek dwuteowych opartych na murze oraz wypełnienia w postaci płyty ceglanej zbrojonej. Zaletami stropu Kleina są: łatwość montażu belek, które są lekkie i odporne na uszko- dzenie w czasie transportu, możliwość skracania i przedłużania belek stosownie do zało- żonej rozpiętości, sztywność i brak „klawiszowania", dobre właściwości izolacyjne, akustyczne i termiczne. Natomiast wadami jego są: znaczne zużycie deficytowej stali, duże zużycie drewna na deskowanie, wysoka pracochłonność. Strop Akermana. Strop ten wykonuje się w następujący sposób: na płaskim deskowaniu układa się pustaki ceramiczne. Po­nieważ ścianki boczne są skośne, między pustakami powstaje przestrzeń, w której układa się zbrojenie i następnie zalewa beto­nem. W ten sposób powstają żebra nośne. Stropu Akermana nie wolno wykonywać w sposób dowolny. Trzeba najpierw przeprowadzić obliczenia i ustalić potrzebne przekroje stali zbrojeniowej, markę betonu, grubość płyty i do­brać odpowiednią wysokość pustaków. Strop ten stosuje się w budownictwie mieszkaniowym i inwen­tarskim. Głównymi jego zaletami są ognioodporność, mały ciężar własny i dobra ciepłochronność. Stanowi również dobre podłoże pod tynk na suficie. Do wad zaliczyć można trudności wykonania i konieczność użycia deskowania.Dachy Rodzaje dachów. Zadaniem dachu jest chronienie budyn­ku przed mrozem, wiatrem, deszczem i śniegiem. Zadanie to naj­lepiej spełnia dach prosty, dwuspadowy. Dach taki jest tani i łat­wy w wykonaniu. Nie wszystkich budujących zadowoli w pełni ten rodzaj dachu pod względem jego wyglądu. Trzeba bowiem zdawać sobie sprawę, że w niskich budynkach kształt dachu ma decydujący wpływ na wyraz architektoniczny. Od jego formy zależy w dużej mierze wygląd zewnętrzny całego budynku. Z tych względów wybór rodzaju dachu nie jest sprawą łatwą, chociaż istnieje wiele rodzajów dachów o różnych kształtach od najprostszych do bardzo urozmaiconych i skomplikowanych Często zdarza się, że indywidualne upodobania przeważają nad wartościami użytkowymi, a nawet nad wymaganiami este­tycznymi.Przykładem może być dach czterospadowy, chętnie stosowany w budownictwie prywatnym, pomimo że nie posiada większych wartości użytkowych ani estetycznych. Z kolei dach wysoki, kryty czerwoną dachówką ma duże war­tości estetyczne, lecz ponieważ jest ciężki i drogi — stosuje się go dość rzadko. Wybierając kształt dachu powinno się kierować zasadą dosto­sowania się do otoczenia, aby zarówno dach jak i cały budynek harmonizował z wyglądem wsi czy miasta. Konstrukcje dachowe. Konstrukcje dachowe, fachowo zwane więźbą dachową, najczęściej jeszcze wykonuje się z drew­na. Wyjątkiem są dachy o bardzo małym nachyleniu, w których nie wolno wykonywać konstrukcji z drewna, o ile spadek jest mniejszy niż 8°/o. Elementy drewnianej konstrukcji dachowej bezpośrednio sty­kające się z murami należy szczególnie chronić przed zawilgoce­niem i grzybem, stosując impregnację środkami grzybobójczymi W budynkach mieszkalnych o drewnianej konstrukcji dachowej i drewnianych stropach należy na poddaszu nieużytkowym wyko­nać podłogę z cegły na płask, gliny lub innych podobnych mate­riałów, mogących uodpornić strop na działanie ognia. Rodzaj pokrycia. Już w trakcie opracowania projektu powinno się zdecydować, czym pokryje się dach. Jest to sprawa o tyle istotna, że dla każdego rodzaju pokrycia wymagane jest inne nachylenie płaszczyzny dachu Budynek pokryty papą wymaga małego nachylenia, eternitem natomiast — większego, dachówką zaś — największego. Od właś­ciwego nachylenia dachu zależy w dużej mierze dobre zabezpie­czenie od opadów. Przy składaniu zamówienia na opracowanie projektu należy po­dać przewidywany rodzaj pokrycia, wówczas projektant ustali W projekcie typowym właściwy kąt nachylenia dachu. Najlepsze nawet pokrycie nie zabezpieczy w pełni od opadów, jeżeli nie zostanie starannie i dokładnie wykonane. Do wykonania tych prac należy zaangażować rzemieślnika o wysokich kwalifi­kacjach, znanego z solidności i sumienności.